Παρασκευή, 28 Μαρτίου 2014

Η απελπισία και το αδιέξοδο ενός αντιδημοκράτη

Εδώ και αρκετά χρόνια είχα την -ίσως λανθασμένη- άποψη ότι η Τουρκία ανήκει πλέον στη Δύση. Οι ρυθμοί της ανάπτυξής της, η ενδυνάμωση της οικονομίας της, ο τουρισμός της, οι γενναίες μεταρρυθμίσεις της, όλα αυτά μαζί μού έδωσαν την εικόνα μιας Τουρκίας που αφήνει πίσω της την Ανατολή των εγκλημάτων τιμής, του καθεστωτισμού των Κεμαλικών, του φονταμενταλισμού. (Ναι, η βαθιά Ανατολία της χώρας δεν βελτιώθηκε ποτέ ούτως ή άλλως, αυτό δεν αμφισβητείται).

Σκατά. Προφανώς εθελοτυφλούσα και εθελοτυφλούσαμε όλοι εμείς που βλέπαμε μια γείτονα χώρα η οποία διοικείται από έναν άνθρωπο που κατόρθωσε να σπάσει τα ταμπού πολλών δεκαετιών. Ο Ερντογάν, από τους μακροβιότερους δημοκρατικά εκλεγμένους ηγέτες στον κόσμο, αποδεικνύεται πως είναι κι αυτός πλήρως διεφθαρμένος: Θρήσκος, αυταρχικός, ψωνισμένος, εθισμένος στην εξουσία.

Θυμάμαι που πριν μερικά χρόνια, όταν επισκέφτηκε την Ελλάδα, ζήτησε ευθαρσώς από τους Έλληνες δημοσιογράφους να αυτολογοκρίνονται σε θέματα που αφορούν τις δύο χώρες. Τώρα δείχνει ακόμα μερικά δείγματα γραφής: Μετά το ανόητο κλείσιμο του Twitter που δεν εξυπηρετεί σε τίποτα, προχώρησε σ’αυτό του Youtube. Η απελπισία και το αδιέξοδο ενός αντιδημοκράτη.



Πηγή: Mediasoup 

Facebook Page εδώ / Facebook Profile εδώ / Twitter εδώ