Παρασκευή, 2 Αυγούστου 2013

Ο δικηγόρος του διαβόλου

Έχουμε ακούσει πολλές φορές τους μεγαλύτερους να λένε για τα «ξέγνοιαστα και αγνά χρόνια της εποχής τους», αναφερόμενοι κυρίως στις δεκαετίες του 50’ και του 60’. Εμείς, δείχνοντας σεβασμό στην ηλικία τους και επηρεασμένοι από τις ελληνικές ταινίες της Βλαχοπούλου, του Κωνσταντάρα και της Αλίκης, σχηματίσαμε την ιδανική εικόνα για την Ελλάδα του τότε. Πραγματικά, δεν πιστεύω να υπάρχει μεγάλη οφθαλμαπάτη από αυτό.

Ο συντηρητισμός, η έλλειψη μεταναστών, η μη αποκάλυψη της σεξουαλικής ταυτότητας των ομοφυλόφιλων και πολλά άλλα καταδικαστέα που κρυβόντουσαν κάτω από το χαλάκι του θεαθήναι, διαμόρφωσαν ένα πολύ ωραίο κλίμα, έναν κόσμο αγγελικά πλασμένο, έναν κόσμο αγράμματο που ήταν ευάλωτος κι εύκολα χειραγωγήσιμος.

Μέσα σ’αυτό το πλαίσιο, η χούντα των συνταγματαρχών, φτιάχνοντας πέντε δρόμους, δίνοντας μερικά συσσίτια και αφορίζοντας τους σατανικούς κομμουνιστές, κατάφερε να φτιάξει ένα ιδανικό γι’αυτήν ρεύμα, αποτελούμενο από κατηγορίες ανθρώπων που ξεκινάνε από τους απόφοιτους της τρίτης δημοτικού, μέχρι τους γραβατωμένους γιάπηδες τύπου Κασιδιάρη που βγάζουν λάδι την Χούντα σε υποθέσεις όπως αυτή της Κύπρου και του Αττίλα.

Πηγή: Mediasoup 

Facebook Page εδώ / Facebook Profile εδώ / Twitter εδώ