Παρασκευή, 24 Μαΐου 2013

Διάλογος μαθητριών εν μέσω πανελληνίων

Δεν ξέρω πως είναι τώρα τα γραπτά στις εξετάσεις, θυμάμαι στην εποχή μου πάντως που μας έδιναν 9 ερωτήσεις και έπρεπε να απαντήσουμε τις 6. Με το που έφτανε η παραμονή των εξετάσεων ενός μαθήματος, άνοιγα για πρώτη φορά βιβλίο, διάβαζα περίπου το 1/3 της ύλης (αφού ρωτούσα ποια ήταν τα SOS) και την επομένη, αν γνώριζα τις απαντήσεις στις 3 από τις 9 ερωτήσεις, πανηγύριζα. Απορώ πως δεν κατάντησα Χρυσαυγίτης…

Οι στόκοι της τάξης τελειώναμε -εννοείται- πάντα πρώτοι, αν θυμάμαι καλά γύρω στις 9:30-10 παραδίδαμε τις κόλλες και βγαίναμε στην αυλή. Μετά -κλασσικά- μηχανάκια και βουρ για την παραλία. Επιστρέφαμε μεσημεράκι στο σπίτι, σαπίζαμε στον ύπνο και σηκωνόμασταν το απόγευμα για να διαβάσουμε και λίγο. Ωραία χρόνια…

Θυμάμαι την παρέα εκείνης της εποχής και σκέφτομαι πού κατέληξε ο καθένας: Αρκετοί μπήκαν στα σώματα ασφαλείας, άλλους τους χάσαμε δυστυχώς, μερικοί μπλέξανε σε δουλειές του ποδαριού… Λίγοι είναι αυτοί που ακολούθησαν την ειδικότητα της σχολής στην οποία πέρασαν. Δεν ήταν τυχεροί όμως, ήταν άτομα που στρώνανε τον κώλο τους στη δουλειά και πέτυχαν. Με αυτό το πάνσοφο, βαθύ, ουάου ηθικό δίδαγμα, ο «Νίντζα των αποκαλύψεων» βρέθηκε σε ένα τυχαίο σχολείο και κατέγραψε τους διαλόγους δύο τυχαίων μελλοντικών μας επιστημόνων. 








Πηγή: Mediasoup 

Facebook Page εδώ / Facebook Profile εδώ / Twitter εδώ