Πέμπτη, 6 Δεκεμβρίου 2012

Οικογενειακές ιστορίες με πολιτικούς vol.2

Εντελώς άσχετος πρόλογος: Ποιος είναι χειρότερος; Η γειτόνισσα που έχει το σκύλο της κλεισμένο όλη μέρα στο μπαλκόνι (βόλτα ποτέ) και ξεσηκώνει τη γειτονιά στο πόδι με τα γαβγίσματα ή εγώ που καταριέμαι και βρίζω όλη την ώρα το φουκαριάρικο και αυτήν μαζί; Είναι από τις στιγμές που δε θέλω να βρω το δίκιο μου, γιατί θα χαρακτηριστώ κακός. ΥΓ. Γάτες rulez.

Άλλο θέμα, επίσης άσχετο: Πέρασαν 4 χρόνια από τη δολοφονία του Αλέξανδρου και θα ήταν πρωτόγνωρο αν άλλαζε κάτι. Βλέπεις τις κοκορομαχίες των κομμάτων που επιρρίπτουν ευθύνες το ένα στο άλλο σαν παρθένες και καταλαβαίνεις γιατί ο κόσμος, που έχει τη συνήθεια να σκέφτεται πολύ επιφανειακά και να πράττει εν βρασμώ, να στρέφεται στην Χρυσή Αυγή.

Πάμε και στο σημερινό θέμα: Δεν ήθελα να γράψω τίποτα για τον Αλέξη, εξάλλου το έκανα πολλάκις στο παρελθόν, η επικαιρότητα δεν έχει και τίποτα άλλο πέρα από την επέτειο του θανάτου του, επομένως προχώρησα στο σίκουελ της προχθεσινής ανάρτησης. Οικογενειακές ιστορίες λοιπόν, νούμερο δύο:








Πηγή: Mediasoup 

Facebook Page εδώ / Facebook Profile εδώ / Twitter εδώ