Διάλογος αντι-Συριζαίων σε γκουλάγκ

Όπως γνωρίζετε οι περισσότεροι, στις τελευταίες εκλογές ψήφισα ΣΥΡΙΖΑ. Αυτό που ίσως σας διαφεύγει είναι η παρατηρητικότητά μου: Από τις αντιδράσεις σας και τα σχόλιά σας ξέρω ποιος ψήφισε τι. Και τα έχω σημειωμένα. Τι σημαίνει αυτό; Ότι όταν έρθει ο Αλέξης στα πράγματα, θα περάσετε πολύ όμορφα στα γκουλάγκ (ή γκούλαγκ).

Η ιδέα και μόνο ότι υπάρχει περίπτωση να γίνω ο Μακάρθι της αριστεράς, με φτιάχνει. Θα κυκλοφορώ σαν εκείνο τον μαυριδερό ρουφιάνο του Κωνσταντάρα στην «Κόρη μου στη σοσιαλίστρια» που κρατούσε το μπλοκάκι και σημείωνε τα ονόματα όσων πήγαν στην πορεία στον Μαραθώνα. (Μην αρχίσετε να κάνετε σαν Βουγιουκλάκες, δεν τα μπορώ τα δραματικά).

Όποιος δεν ψηφίσει Αλέξη λοιπόν στις επόμενες εκλογές, ας ετοιμάσει τα χειμωνιάτικά του, γιατί τα γκουλάγκ στη Σιβηρία δεν αστειεύονται. Για του λόγου το αληθές ο «Νίντζα των αποκαλύψεων» επισκέφτηκε ένα από αυτά και κατέγραψε μερικές «δροσιστικές» στιγμές:

Το ημερολόγιο της... Γιάννας Φρανκ

Έλεγα πως για σήμερα θα ετοίμαζα κανένα θέμα με Κωστάδες (που είναι πολλοί πανάθεμά τους) και χθες ξεχάστηκα κι έστειλα τον «Νίντζα» να παρακολουθήσει την κυρία «Αθήνα 2004», η οποία έγραψε την αυτοβιογραφία της. Μια αυτοβιογραφία που βρίθει από έπαρση, υπερηφάνεια και καθόλου αυτοκριτική, σύμφωνα με τις αναλύσεις και τα σχόλια που διάβασα στο διαδίκτυο.

Η Γιάννα Αγγελοπούλου είναι αν μη τι άλλο μια πολύ δυναμική γυναίκα. Είναι βασικά ο τύπος γυναίκας που ερωτεύομαι, γι’αυτό και μου είναι δύσκολο να γράψω κάτι κακό. Άσχετα αν έκανα την καρδιά μου πέτρα για να ανταπεξέλθω στις προσδοκίες της σημερινής αποκάλυψης – ντοκουμέντο.

«My Greek Drama» λοιπόν by Yanna Angelopoulos και ο «Νίντζα των αποκαλύψεων» ήταν στο δωμάτιο όπου η… κάποτε πρώτη κυρία του κράτους μάς αφηγήθηκε τις προσωπικές της στιγμές, τις φιλοδοξίες της, τις αντιλήψεις της για τη ζωή κτλ.

Διάλογος Αγάθωνα - Γοργόνας Κοπεγχάγης

Την ώρα του τελικού της Eurovision, γράφει ένας τύπος στο Facebook: «Όλοι Eurovision βλέπετε; Εγώ άνοιξα ένα ωραίο βιβλίο και βρήκα την ησυχία μου». Κοιτώντας τη φωτογραφία του προφίλ του, συμπέρανα πως είναι 15 χρόνια μεγαλύτερος από τα 10. Από το συντακτικό και την ορθογραφία του (παρέθεσα διορθωμένο το στάτους του), υποθέτω πως το βιβλίο που κρατούσε μπροστά του ίσως ήταν εγχειρίδιο για το iPhone του ή… στεγνό μιλφέιγ.

Παρατήρησα και φέτος το ίδιο φαινόμενο: Πολλοί ντρέπονται να πουν ότι βλέπουν Eurovision και πολλοί νιώθουν την ανάγκη να διατρανώσουν πως την απεχθάνονται. Εγώ θα βάλω την ίδια κασέτα και θα πω: Μ’αρέσει η ιδέα της Eurovision, μ’αρέσει η ποπ μουσική (ακούω και Justin Timberlake και Lady Gaga άμα λάχει) και την παρακολουθώ με την ελπίδα να ακούσω ένα ωραίο τραγούδι. Άσχετα αν η απογοήτευση έχει προσληφθεί με σύμβαση αορίστου χρόνου.

Φέτος ειδικά ήταν ακόμα μεγαλύτερη (η απογοήτευση) καθώς δε μ’άρεσε ούτε ένα τραγούδι. Όλα ήταν βαρετά και νερόβραστα, με αποτέλεσμα ο δικός μας ρεμπέτης με τους Γκόραν Μπρέγκοβιτς (sic) με τα κιλτ να είναι η μόνη παρουσία που ξύπνησε λίγο το κοινό. Παρόλα αυτά, κέρδισε η γειτονική -της Σουηδίας- Δανία, με την διάσημη γοργόνα της Κοπεγχάγης να ανοίγει την αγκαλιά της για να υποδεχτεί την επόμενη διοργάνωση.

Διάλογος κατά τη μετακόμιση του ΠΑΣΟΚ

Έχω αναφέρει αρκετές φορές ότι δεν είμαι και τόσο πολέμιος του μνημονίου. Εξακολουθώ να πιστεύω ότι χρειαζόμασταν και χρειαζόμαστε μνημόνιο, αρκεί να τηρείται σωστά και από τους κατάλληλους ανθρώπους. Ο ΓΑΠ που μας το έφερε σίγουρα δεν είναι ένας από αυτούς και οι αφορμές που δίνει για τη δυσπιστία στο πρόσωπό του είναι πολλές. Μία από αυτές είναι το θέμα… του σπιτιού του ΠΑΣΟΚ.

Έχεις ένα κόμμα καταχρεωμένο και φεύγεις από ένα κτίριο που πληρώνεις 5.000 ευρώ το μήνα για να πας σε ένα καινούργιο που σου κοστίζει 35.000. Σίγουρα εκτός από διεφθαρμένος, είσαι και ηλίθιος. Τώρα τρώγονται Παπανδρέου – Βενιζέλος για τη μαύρη τρύπα που βρήκαν στα οικονομικά του γκρουπούσκουλού τους, με τον δεύτερο να έχει πάρει επιτέλους μια σωστή απόφαση, να επιστρέψει δηλαδή το ΠΑΣΟΚ στο παλιό του σπίτι.

Οι σοσιαλιστές μας λοιπόν επιστρέφουν, εκτός απροόπτου, στο ιστορικό κτίριο της Χαριλάου Τρικούπη και ο «Νίντζα των αποκαλύψεων» εν μέσω Πανελλαδικών και Eurovision, τους παίρνει στο κατόπι και καταγράφει τους ενδιαφέροντες διαλόγους τους κατά τη μετακόμιση:

Αν η Google εισχωρήσει στα ελληνικά σχολεία

Όπως θα γνωρίζετε, η Google έκανε έναν διαγωνισμό για το πιο ωραίο σχέδιο-λογότυπο με θέμα την Ελλάδα κι ένας πιτσιρικάς από το -λατρεμένο μου- Λιτόχωρο βγήκε νικητής με την ομολογουμένως όμορφη ζωγραφιά του. Ως εδώ όλα καλά: Μια ωραία ιδέα, ένα πετυχημένο εγχείρημα κι ένα ικανοποιητικό αποτέλεσμα.

Έλα όμως που ο ΣΥΡΙΖΑ, προφανώς έχοντας την ανάγκη να καλύψει το κενό του παρηκμασμένου (σε δημοσκοπήσεις και εκλογές) ΚΚΕ, είδε πίσω από αυτή την κίνηση της Google ένα σατανικό ιμπεριαλιστικό σχέδιο, πιστεύοντας ότι η δημοφιλής αμερικανική εταιρεία θέλει να εισβάλλει στα ελληνικά σχολεία. Υποθέτω πως εκεί στην Κουμουνδούρου έχουν παρασυρθεί λίγο από την επιρροή που ασκεί η "Εταιρεία" στο Prison Break και η "Umbrella" στο Resident Evil.

Ο «Νίντζα των αποκαλύψεων» δεν κάθισε με σταυρωμένα τα χέρια και έψαξε το όλο θέμα σε βάθος και έπιασε λαβράκι: Η Google όντως θέλει να παρεισφρήσει στο λαμπρό εκπαιδευτικό μας σύστημα και τα αποτελέσματα της πολιτικής της είναι εμφανή στη λειτουργία των καθηγητών. Ιδού το αποκλειστικό ντοκουμέντο:

Διάλογος δύο παιδιών λαθρομεταναστών

Προχθές κάτι τύποι με μαύρες μπλούζες «με δάφνινα δεντράκια που ανάμεσά τους υπήρχε ένα άλλο σχήμα» χαράκωσαν ένα πιτσιρίκι από το Αφγανιστάν με μπουκάλια μπύρας. Ένας 20χρονος Ολλανδός μαχαίρωσε 20 φορές ένα παιδί από τη Ρωσία. Χθες κάποιοι ξυλοφόρτωσαν έναν Σύριο στην πλατεία Αμερικής. Στη Θεσσαλονίκη Έλληνας πατέρας βίαζε επί δέκα χρόνια την κόρη του.

Γιατί τα ανέφερα όλα μαζί; Δεν ξέρω… Η θεματολογία της σημερινής ανάρτησης είναι τα κρούσματα ρατσισμού, αλλά βλέποντας και τις υπόλοιπες εγκληματικές πράξεις που έλαβαν χώρα πρόσφατα, μου ήταν αδύνατο να τις παραβλέψω. Ίσως παράθεσα τα περιστατικά για να επισημάνω πως ήμασταν ανέκαθεν λίγο ζούγκλα, απλά λόγω Χρυσής Αυγής εστιάζουμε πλέον περισσότερο στη ρατσιστική βία.

Πάντα πίστευα πως ο ρατσισμός μας δεν είναι φυλετικός, αλλά οικονομικός. Και ότι οι Χρυσαυγίτες δεν είναι ακριβώς ρατσιστές, απλά είναι κάποιοι πίθηκοι που ψάχνουν αφορμή για να δείρουν. Όπως και να’χει, η ζωή για τα πιτσιρίκια των μεταναστών τείνει να γίνει μαρτυρική (όπως και των Ελλήνων φυσικά), ειδικά στις μεγάλες αστικές περιοχές.

Αν οι σχολικές αίθουσες γίνουν σαν στρατιωτικοί θάλαμοι

Παρακολουθώντας πολύ επιδερμικά αυτά που συμβαίνουν με την απεργία των καθηγητών και την επιστράτευσή τους, έμαθα τα εξής: Καταρχήν, ο λόγος της απεργίας των καθηγητών είναι η αύξηση των ωρών εργασίας τους, κάτι που σημαίνει πως οι μισοί θα επιβαρυνθούν με δύο επιπλέον ώρες την ημέρα, τις οποίες θα «αρπάξουν» από τους υπόλοιπους που έτσι θα χάσουν τη δουλειά τους.

Αυτός είναι ένας σωστός λόγος για απεργία. Αν το έκαναν απλά για τις δύο επιπλέον ώρες, τότε σαφώς θα είχαν άδικο, αλλά δεν είναι ακριβώς έτσι τα πράγματα. Επιπλέον, έμαθα -χωρίς να το έχω διασταυρώσει- ότι η κυβέρνηση προχωράει σ’αυτό το μέτρο σε μια εποχή (κοντά στις πανελλαδικές) που θα φέρει σε δύσκολη θέση τους καθηγητές. Αν ισχύει κι αυτό, τότε το σκορ ανεβαίνει υπέρ των εκπαιδευτικών.

Όπως και να’χει, ο κόσμος βλέπει τα εξής: Οι καθηγητές βάζουν μπουρλότο στις πανελλαδικές με τις αποφάσεις τους και η κυβέρνηση οπισθοδρομεί για ακόμα μία φορά με την επιστράτευσή τους. Η οποία επιστράτευση θα μετατρέψει τις σχολικές αίθουσες σε κάτι σαν… κι αυτό:

Ο Αντώνης αναλύει τη λέξη "Επιστράτευση"

Χθες απόλαυσα τον τελικό του Ολυμπιακού με τη Ρεάλ στο μπάσκετ και η αλήθεια είναι πως ξεχάστηκα λίγο. Μετά άρχισα να διαβάζω τα σχόλια των φίλων στο Facebook για τον αγώνα κι εκνευρίστηκα. 9 στα 10 σχόλια ήταν οπαδικά, τα περισσότερα εκ των οποίων έσταζαν χολή για τους εγχώριους αντιπάλους. Μετά πήρε το μάτι μου ένα εντελώς άσχετο σχόλιο: «Χαρείτε όσο είναι καιρός, αύριο σας περιμένουν ο Σαμαράς, ο Βενιζέλος και ο Κουβέλης».

Εκεί κι αν ξενέρωσα. Και δεν θυμάμαι ποιος μπαγάσας το έγραψε πανάθεμά τον , με το που διάβασα την προειδοποίησή του, το σχόλιο εξαφανίστηκε λόγω της αυτόματης ροής του Facebook. Η ομορφιά ενός σπουδαίου αθλητικού επιτεύγματος έλαβε τέλος λοιπόν και από σήμερα επιστρέφουμε στη μιζέρια μας η οποία έχει ένα και μοναδικό όνομα αυτή τη φορά: Επιστράτευση. Ζήσαμε να το δούμε κι αυτό. (Άσχετο: Είμαι 11 χρόνια πολίτης και ακόμα δεν μου ήρθε χαρτί για επιστράτευση. Υπάρχει περίπτωση να γλιτώσω;)

Οι καθηγητές έλαβαν σήμερα τα… φύλλα πορείας τους και τώρα είναι αναγκασμένοι να παραβρεθούν στον χώρο εργασίας τους, αλλιώς αυτόφωρο. Ωραία πράγματα… Ο «Νίντζα των αποκαλύψεων» επιστρατεύθηκε από το καθήκον και έκανε μια μικρή έρευνα γύρω από τη λέξη «επιστράτευση». Βρήκε το κατάλληλο άτομο να του την αναλύσει: 

Διάλογος Σαμαρά - Νίντζα

Άρχισαν σιγά - σιγά οι αποκρατικοποιήσεις και η έλευση επενδυτών ή είναι ιδέα μου; Πωλήθηκαν ο ΟΠΑΠ στον Μελισσανίδη, η ΣΕΚΑΠ, το Μακεδονία Παλλάς και ο ΠΑΟΚ στον Σαββίδη, ο Σκορπιός στον Ρώσο της Μονακό, ένα νησί του Ιονίου στον μεγιστάνα από το Κατάρ…

Αν είστε αριστεροί, βγάλτε χολή ελεύθερα. Αν όμως είστε φιλελεύθεροι ή απλά ψηφίζετε ΝΔ και ΠΑΣΟΚ, κάτι που σημαίνει ότι είστε θετικοί στις μεταρρυθμίσεις, σταματήστε τις υστερίες περί ξεπουλήματος της χώρας κτλ, γιατί η γελοιότητά σας δεν έχει ταβάνι. Έχει όλο το άπειρο μπροστά της να συνεχίσει την… ανάπτυξή της.

Ο Σαμαράς έχει πάει Κατάρ και στο προσεχές μέλλον θα επισκεφτεί το Αζερμπαϊτζάν και την Κίνα για να βρει επενδυτές. Στη χώρα που διοργάνωσε πρόσφατα τη Eurovision δεν ξέρω τι θα βρει και πως θα τα πάει, στην Κίνα όμως τα πράγματα είναι πολύ πιο ξεκάθαρα. Ο «Νίντζα των αποκαλύψεων» έχει το ρεπορτάζ:

Ο Στουρνάρας παίζει μπάσκετ με τον Γκάλη!

Με το μπάσκετ άρχισα να ασχολούμαι από το 1992-93 περίπου. Δεν πρόλαβα τη χρυσή εποχή του Άρη και του ΠΑΟΚ, ούτε τον Γκάλη στους κίτρινους, αλλά η μπασκετική αύρα εκείνη της εποχής είχε μείνει ανεξίτηλη σε όλη τη δεκαετία των 90’ς. Ερωτεύτηκα το άθλημα με το κάρφωμα του Λέβινγκστον στα μούτρα του Μουρεσάν (έτσι κι έγινα ΠΑΟΚτσής) και μεγάλωσα με Γκάλη στον Παναθηναϊκό, Μπάνε, Φάνη, Γαλακτερό, Παταβούκα κτλ.

Αυτό που έγινε προχθές στο Αλεξάνδρειο προς τιμήν του Γκάλη ήταν ότι πιο υπέροχο είδα στα τόσα χρόνια που παρακολουθώ το άθλημα. Μια υπέροχη γιορτή γεμάτη αναμνήσεις κι ένας φόρος τιμής -όπως αρμόζει- στον μεγαλύτερο Έλληνα αθλητή όλων των εποχών. Εδώ δε χωράνε οπαδικές μαλακίες, ο Γκάλης είναι λατρεία. (Πολύ όμορφη στιγμή στην εκδήλωση ήταν φυσικά και το ζεστό χειροκρότημα των αγνών Αρειανών στον Μπάνε).

Ο γκάνγκστερ έφυγε από το μπάσκετ οριστικά τη μέρα αποχώρησής του. Δεν τον είδαμε σε κανένα άλλο πόστο, επομένως δε γνώρισε τη -λογική- φθορά άλλων μεγάλων ονομάτων όπως του Γιαννάκη που έγινε προπονητής, του Φασούλα που το γύρισε στην πολιτική κτλ. Ο Γκάλης με την απουσία του συντηρεί τον απίστευτο θρύλο του. Όσο για διαδόχους; Ο ίδιος έκανε αναφορά στον Σπανούλη. Ο «Νίντζα των αποκαλύψεων» έχει διαφορετική άποψη: Γιάννης Στουρνάρας.

Ο Σαμαράς στο νέο Iron Man

Πάνε κι αυτές οι γιορτές, οι οποίες επιμένω ότι ήταν οι πιο απαρατήρητες. Όχι μόνο από θρησκευτικής άποψης, όπου η ζέστη τις έκανε να φαίνονται σαν μέρες δεκαπενταύγουστου, αλλά και στο θέμα των διακοπών δε φαίνεται να υπήρξαν πολύ έντονες. Η -καθόλου μειωμένη- κίνηση στο Facebook και τα σχόλια των φίλων είναι ενδεικτικά της παραμονής όλων στα σπίτια τους φέτος.

Σίγουρα δεν είναι ωραίο αυτό, αλλά ούτε και τελείως κακό. Υπάρχουν τόσα προβλήματα που πρέπει να αντιμετωπίσουμε, ώστε η έλλειψη δυνατότητας διακοπών να έχει χάσει θέση στον πίνακα με τις προτεραιότητές μας. Αφήστε τώρα που με τη νέα μείωση μισθών (μέχρι και 20%), θα ψάχνουμε συμπληρωματικές δουλειές κατά την περίοδο των αδειών.

Η Μέρκελ είπε πως θα αργήσουμε να βγούμε από την κρίση, γι’αυτό ας το συνηθίσουμε. Ο Σαμαράς; Αυτός συνεχίζει να ψάχνει επενδυτές - αυτή τη φορά πάει στην Κίνα. Εκεί βρήκε την ευκαιρία να παίξει στη νέα ταινία της σειράς Iron Man. Ο «Νίντζα των αποκαλύψεων» έχει το αποκλειστικό ρεπορτάζ:

Διάλογος χρυσών αυγών

Το Πάσχα ανέκαθεν δε γινόταν απόλυτα αισθητό (όπως τα Χριστούγεννα) μέχρι τη Μεγάλη Παρασκευή, φέτος όμως που έπεσε και πιο αργά, με αποτέλεσμα να συμπέσει με τρελές ζέστες, παίζει να είναι -για μένα τουλάχιστον- η πιο απαρατήρητη Μεγάλη Εβδομάδα. Ρόλο παίζει βέβαια και το ότι δεν έχω τηλεόραση και γλίτωσε το κεφάλι μου από τις επαναλήψεις του Τζεφιρέλι.

Στο Facebook δε, είναι πολύ λίγοι αυτοί που στέλνουν καμιά ευχή για καλή Ανάσταση, καλές γιορτές κτλ. Οι περισσότεροι μιλούν για θάλασσα, μπανάκι, παγωτά (τώρα που έγινα καλά ρε κουφάλες, θα δείτε εσείς).

Ο «Νίντζα των αποκαλύψεων» πιστός και συνεπής στο καθήκον του, συνεχίζει να παλεύει για τη διατήρηση του εορταστικού πνεύματος και οι επαγγελματικές του αναζητήσεις τον έφεραν ενώπιον ενός διαλόγου δύο πασχαλιάτικων αυγών. Δύο αυγών χρυσών.

Αν ερχόταν σήμερα ο Χριστός στην Ελλάδα

Λίγο άσχετο, αλλά είναι ευκαιρία να επισημάνω κάτι: Αυτή η ανοησία για την κατάρα των ρόλων του Χριστού είναι… (α, το είπα μόλις) ανοησία. Αυτά περί κεραυνών στο γύρισμα, ατυχημάτων, θανάτων κτλ, δεν είναι τίποτα άλλο παρά μερικές άσχημες συμπτώσεις οι οποίες έχουν συμβεί και σε άλλους ρόλους που απλά δεν παρατηρήθηκαν τόσο έντονα.

Εννοείται πως όποιος ερμηνεύσει τον ρόλο του Χριστού δεν θα μπορεί να κάνει ανάλογα μεγάλη καριέρα στο μέλλον. Εδώ δεν μπορούν να συνεχίσουν σε υψηλά στάνταρντς ηθοποιοί που ταυτίστηκαν με άλλους –πιο γήινους- ρόλους. Είδατε πουθενά σήμερα κάποιον από τα «Φιλαράκια» (πλην της Άνιστον που είναι η εξαίρεση του κανόνα), αυτόν που υποδύθηκε τον Σκόφιλντ στο «Prison Break», τον dr.House ή την Εύη Τσέκου;

Πάμε τώρα και στο σημερινό θέμα. Γίνονται πάντα εικασίες για το τι θα συνέβαινε, αν ερχόταν ο Χριστός σήμερα και μάλιστα στην Ελλάδα. Ο «Νίντζα των αποκαλύψεων» έρχεται να καλύψει όλες τις εκδοχές και σας τις παρουσιάζει πάραυτα.

Το νέο κορίτσι του Θέμου

Εδώ και λίγα χρόνια (που φαίνονται σαν αιώνες) που μας ταλαιπωρεί η κρίση, προσπαθούμε να διακρίνουμε κάποια θετικά στοιχεία που ενδεχομένως προκύψουν από αυτήν. Ας πούμε, η συνειδητοποίηση των συνεπειών της εκλογικής μας συμπεριφοράς, η αλλαγή των πρωταρχικών μας απαιτήσεων (κάθαρση και δικαιοσύνη αντί για ρουσφέτι), η παύση κάθε λογής σπατάλης…

Τι είδαμε από όλα αυτά; 1) Γίναμε σίγουρα λιγότερο σπάταλοι. Αναγκαστικά μεν, ευτυχώς δε. 2)Είδαμε καναδυό σημαντικά πρόσωπα της μεταπολίτευσης όπως ο Άκης και ο Παπαγεωργόπουλος να μπαίνουν φυλακή. Και 3) Η Νέα Δημοκρατία και το ΠΑΣΟΚ έχασαν πολύ μεγάλο μέρος της εκλογικής τους βάσης. Αλλά…

Όλα τα παραπάνω είναι εξαιρέσεις ενός κανόνα που δεν αλλάζει με τίποτα στην Ελλάδα: Όλα τα ίδια μένουν. Μαζί με τη μείωση της σπατάλης, ήρθε και αυτή της παραγωγής. Μπορεί ο δικομματισμός να δέχτηκε μεγάλο πλήγμα, αλλά ο μόνος που επωφελείται από την εξέλιξη είναι ο φασισμός. Και τέλος, η δικαιοσύνη εξακολουθεί να είναι κωμική σε πολλές τρανταχτές περιπτώσεις διαφθοράς.

The big ΓΑΠ theory

Όλες αυτές τις μέρες που ήμουν κρεβατωμένος (α δε σας είπα: Με το που έπεσε ο πυρετός, τσουπ απονεύρωση και ξανά μανά αντιβιώσεις, αντιφλεγμονώδη κτλ), σάπισα στο laptop βλέποντας το «The big bang theory» που τόσο έχει λατρευτεί στις ΗΠΑ, όσο κι εδώ στα μέρη μας. Προσωπικά δεν ενθουσιάστηκα, δε γέλασα με την ψυχή μου, σε ορισμένα σημεία μάλιστα βαρέθηκα, αλλά οφείλω να δώσω ένα μεγάλο respect στο εύρος γνώσεων και το υψηλό μορφωτικό επίπεδο των σεναριογράφων.

Για όσους δεν γνωρίζουν, κεντρικός ήρωας της σειράς είναι ο Sheldon Cooper, μια εξελιγμένη -και πολύ πιο ταλαντούχα- έκδοση Κωνσταντίνου Κατακουζηνού (με ολίγη από mr.Bean), ένας μεγαλοφυής θεωρητικός φυσικός που είναι φουλ στις ιδιοτροπίες (ψυχαναγκαστικός, αλαζόνας, μικροβιοφοβικός,  με αδυναμία αντίληψης των ιδιωματισμών της αγγλικής γλώσσας και των σαρκαστικών σχολίων των συνομιλητών του), αλλά αν μη τι άλλο αξιολάτρευτος ως τηλεοπτικός ήρωας (και όχι σαν πρότυπο αληθινού φίλου).

Που κολλάει ο ΓΑΠ; Στο γεγονός ότι τον έχουμε όλοι για βλάκα και τρελό, αλλά η πραγματικότητα δείχνει πως είναι μια γάτα που μας δουλεύει ψιλό γαζί. Άλλα τον ρωτάς, άλλα σού απαντάει, κατάθεση τού ζητάς, υπόμνημα σού στέλνει κτλ. Και γίνεται πάντα το δικό του, γιατί δεν αντέχεις αυτό που τον δέρνει στο κεφάλι. Κυρίες και κύριοι, the big ΓΑΠ theory.